Në historinë e futbollit kanë kaluar shumë lojtarë të mëdhenj, emrat e të cilëve janë shkruar në kujtesën e tifozëve. Disa kanë mahnitur botën me golat e tyre, disa me trofetë e fituar, ndërsa të tjerë me talentin dhe përkushtimin e jashtëzakonshëm. Por ka futbollistë që nuk mund të përshkruhen vetëm përmes statistikave dhe rezultateve. Ata janë njerëz që e kanë shndërruar futbollin në art, që kanë sjellë emocione të papërshkrueshme dhe që kanë bërë miliona njerëz të dashurohen edhe më shumë me këtë sport. Një prej tyre është Ronaldinho, magjistari brazilian që e bëri botën të buzëqeshte sa herë që prekte topin.
Ronaldinho, djali që e ktheu futbollin në magji
Ishte një kohë kur futbolli kishte një magji të veçantë. Një kohë kur mjaftonte një prekje e topit, një driblim i papritur apo një pasim i pamundur për ta bërë një stadium të tërë të ngrihej në këmbë.
Në atë kohë, mes shumë yjeve që ndriçonin futbollin botëror, ishte një brazilian që dukej sikur kishte lindur me topin në këmbë dhe me një buzëqeshje që nuk i largohej kurrë nga fytyra.
Ai nuk luante si të tjerët. Nuk e shikonte futbollin vetëm si një garë për të fituar. Për të, çdo ndeshje ishte një mundësi për të krijuar diçka të bukur, për të argëtuar publikun dhe për t'u kujtuar të gjithëve se kjo lojë është, para së gjithash, një pasion.
Kur Ronaldinho merrte topin, askush nuk e dinte se çfarë do të ndodhte më pas. Një kundërshtar mund të mbetej pas me një lëvizje të vetme, një portier mund të mashtrohej nga një goditje e papritur, ndërsa mijëra tifozë mund të përjetonin një moment që do ta kujtonin gjithë jetën.
Ai ishte futbollisti që e bëri të zakonshmen të dukej e jashtëzakonshme. Një magjistar pa shkop magjik e ktheu fushën e gjelbër në skenën e tij më të madhe.
Emri i tij ishte Ronaldo de Assis Moreira, por bota do ta mbante mend përgjithmonë si Ronaldinho.
Një yll që lindi larg dritave të stadiumeve
Historia e Ronaldinhos nisi më 21 mars 1980, në Porto Alegre të Brazilit. Ai u rrit në një familje ku futbolli nuk ishte thjesht një sport, por pjesë e jetës së përditshme.
Babai i tij, Joao Moreira, kishte qenë futbollist, ndërsa vëllai i madh, Roberto Assis, ishte gjithashtu i lidhur me këtë sport. Ky i fundit do të bëhej më vonë një prej njerëzve më të rëndësishëm në rrugëtimin e tij profesional.
Që në fëmijëri, Ronaldinho tregonte një talent që ishte vështirë të mos binte në sy. Topi dukej sikur ishte pjesë e këmbëve të tij. Ai luante me një liri të jashtëzakonshme, provonte lëvizje të pazakonta dhe nuk kishte frikë të eksperimentonte.
Në sytë e një fëmije të zakonshëm, një kundërshtar ishte pengesë, ndërsa në sytë e Ronaldinhos, ai ishte thjesht një mundësi për të provuar një tjetër driblim.
Talenti i tij u bë i dukshëm shumë herët. Në vitin 1997, ai fitoi Kupën e Botës për grupmoshën U-17 me Brazilin, duke dhënë sinjalet e para se një futbollist i veçantë po përgatitej.
Në atë kohë, askush nuk mund ta dinte se djali nga Porto Alegre një ditë do të duartrokitej në stadiumet më të mëdha të Evropës.
Nga Gremio, bota zbuloi një brazilian të pazakontë
Hapat e parë në futbollin profesionist Ronaldinho i bëri te Gremio, klubi i qytetit të tij të lindjes. Aty nisi të ndërtonte emrin e tij, duke treguar se kishte diçka që nuk mësohej lehtë në stërvitje. Teknikën, imagjinatën dhe aftësinë për të krijuar momente të papritura i kishte pjesë të natyrës së tij.
Në vitin 1999, ai u bë pjesë e rëndësishme e përfaqësueses së Brazilit, ndërsa paraqitjet e tij nisën të tërhiqnin interesimin e klubeve të mëdha evropiane.
Në vitin 2001, erdhi koha për një aventurë të re. Ronaldinho u transferua te Paris Saint-Germain i Francës, duke nisur rrugëtimin në futbollin evropian.
Në Francë, ai vazhdoi të mahniste me driblimet, shpejtësinë dhe kreativitetin. Megjithatë, Parisi ishte vetëm një ndalesë në rrugën drejt një vendi ku emri i tij do të shndërrohej në sinonim të magjisë.
Në vitin 2003, Barcelona vendosi ta transferonte brazilianin. Ishte një vendim që do të rezultonte ndër më të rëndësishmit në historinë moderne të klubit katalunas.
Barcelona, aty ku Ronaldinho e ktheu futbollin në art
Kur Ronaldinho mbërriti në Barcelonë, klubi kishte nevojë për një ndryshim. Tifozët kërkonin një arsye të re për të ëndërruar, ndërsa skuadra kishte nevojë për një futbollist që mund ta kthente entuziazmin në fushë.
Braziliani nuk solli vetëm cilësi. Ai solli gëzim.
Me fanellën kuqeblu, Ronaldinho krijoi një lidhje të veçantë me publikun. Çdo paraqitje e tij kishte diçka të paparashikueshme.
Ndonjëherë ishte një driblim që linte pas dy kundërshtarë, herave tjera një pasim pa shikuar, një goditje e lirë apo një lëvizje që dukej sikur nuk mund të realizohej në futbollin profesionist.
Ai e kishte kthyer improvizimin në armën e tij më të fortë.
Në atë periudhë, futbolli evropian u njoh edhe më shumë me lëvizjen e famshme “Elastico”, me të cilën Ronaldinho e mashtronte kundërshtarin duke ndryshuar drejtimin e topit në një çast.
Por magjia e tij nuk përfundonte te driblimet. Ai kishte vizion të jashtëzakonshëm, mund të gjente bashkëlojtarët në hapësira ku të tjerët nuk shihnin asnjë mundësi dhe kishte aftësi të rralla për të vendosur ndeshjet.
Në sezonin 2004/05, Barcelona fitoi La Ligën, ndërsa Ronaldinho u shpall lojtari më i mirë në botë nga FIFA.
Në vitin 2005, ai fitoi topin e artë, ndërsa u vlerësua sërish si lojtari më i mirë në botë nga FIFA.
Ishte koha kur çdo fëmijë që merrte një top dëshironte të bënte një driblim si Ronaldinho. Nëpër oborre, fusha të lagjeve dhe rrugë të vogla, lëvizjet e tij kopjoheshin me orë të tëra.
Ai nuk ishte më vetëm një yll i Barcelonës. Ishte bërë idhulli i një brezi të tërë.
Mbrëmja kur edhe Madridi u dorëzua para magjisë së tij
Në historinë e futbollit ka shumë ndeshje që mbahen mend për rezultatin. Por ka edhe disa mbrëmje që mbeten në kujtesë për shkak të asaj që një futbollist arrin të bëjë me topin.
Një prej tyre ishte ndeshja futbollistike e 19 nëntorit të vitit 2005.
Barcelona udhëtoi në Santiago Bernabeu për t'u përballur me rivalin e përjetshëm, Real Madridin. Ishte ‘El Clasico’, një ndeshje ku emocionet, presioni dhe rivaliteti arrijnë kulmin.
Por atë mbrëmje, një njeri vendosi të shkruante historinë në mënyrën e tij.
Ronaldinho shënoi dy gola në fitoren 3:0 të Barcelonës. Sidomos goli i dytë ishte një demonstrim i jashtëzakonshëm i aftësive të tij. Ai mori topin, përshpejtoi, kaloi mbrojtësit e Real Madridit dhe e dërgoi topin në rrjetë. Ishte një moment që nuk kërkonte shpjegim.
Ajo që ndodhi më pas ishte edhe më e veçantë. Tifozët e Real Madridit, në stadiumin e tyre, u ngritën në këmbë për ta duartrokitur.
Në një rivalitet ku zakonisht askush nuk falte, Ronaldinho arriti të fitojë respektin e atyre që kishin ardhur për ta mbështetur kundërshtarin.
Ishte një nga dëshmitë më të bukura se futbolli mund të bashkojë edhe ata që zakonisht i ndan.
Në vitin 2006, ai fitoi me Barcelonën edhe Ligën e Kampionëve, pas triumfit në finalen kundër Arsenalit në Paris. Po atë periudhë, skuadra katalunase fitoi dy tituj të La Ligës.
Barcelona kishte gjetur sërish madhështinë, ndërsa Ronaldinho ishte një prej arkitektëve kryesorë të këtij rikthimi.
Brazili 2002, viti kur magjistari Ronaldinho veshi fanellën e verdhë
Për çdo futbollist brazilian, fanella e verdhë e kombëtares është diçka e veçantë. Ajo mbart historinë e një vendi që e ka kthyer futbollin në pjesë të identitetit të tij.
Për Ronaldinhon, kjo fanellë u bë pjesë e një prej kapitujve më të bukur të karrierës.
Në vitin 2002, ai ishte pjesë e Brazilit që udhëtoi drejt Japonisë dhe Koresë së Jugut për Kupën e Botës. Në atë skuadër luanin edhe Ronaldo Nazario, Rivaldo, Cafu, Roberto Carlos dhe emra të tjerë të mëdhenj.
Brazili kishte një sulm që frikësonte çdo kundërshtar.
Ronaldinho ishte një prej figurave të rëndësishme të asaj skuadre, ndërsa një prej momenteve më të paharrueshme të tij erdhi në çerekfinalen kundër Anglisë.
Goditja e lirë që ‘shtangu’ Anglinë
Ishte 21 qershor i vitit 2002. Brazili dhe Anglia po luftonin për një vend në gjysmëfinale të Kupës së Botës.
Rezultati ishte 1:1 kur Ronaldinho fitoi një mundësi për goditje të lirë nga distanca. Portieri anglez David Seaman priste një harkim drejt zonës. Por braziliani kishte një ide tjetër.
Me një goditje të jashtëzakonshme, ai e dërgoi topin mbi portierin dhe në rrjetë.
Për disa çaste, stadiumi mbeti i mahnitur. Ishte një nga ato gola që të bëjnë ta përsërisësh pamjen disa herë, sepse është e vështirë të besosh se dikush mund ta kishte menduar dhe realizuar një veprim të tillë.
Brazili fitoi 2:1 dhe vazhdoi drejt finales, ku mposhti Gjermaninë me rezultat 2:0, duke u shpallur kampion i botës për herë të pestë.
Ronaldinho kishte realizuar ëndrrën më të madhe të një futbollisti.
Në vitin 1999, ai kishte fituar Copa America, ndërsa në vitin 2005 fitoi edhe Kupën e Konfederatave.
Me Brazilin, ai nuk ishte vetëm një magjistar që argëtonte publikun. Ishte edhe një kampion që dinte të fitonte.
Milani, një tjetër fanellë, një tjetër histori e shkruar
Pas viteve të arta në Barcelonë, në vitin 2008 Ronaldinho vendosi të niste një kapitull të ri në Itali.
Destinacioni ishte AC Milan, një prej klubeve më të mëdha në historinë e futbollit.
Në Milano, braziliani u bashkua me një skuadër të mbushur me emra të njohur dhe vazhdoi të tregonte se talenti i tij nuk ishte zhdukur.
Nuk ishte më i njëjti Ronaldinho që kishte mahnitur Evropën disa vite më parë, por ende kishte momente ku kujtonte se çfarë lojtari i jashtëzakonshëm ishte.
Ai kontribuoi në suksesin e Milanit, që në sezonin 2010/11 fitoi titullin e kampionit të Italisë edhe pse ai u largua para përmbylljes së kampionatit.
Megjithatë, vitet kalonin dhe rrugëtimi i tij në Evropë po i afrohej fundit. Në vitin 2011, Ronaldinho u kthye në Brazil, duke mbyllur një kapitull të rëndësishëm të karrierës së tij.
Kur të gjithë menduan se magjia kishte përfunduar
Kthimi në Brazil nuk nënkuptonte fundin e historisë. Ronaldinho luajti fillimisht te Flamengo, ndërsa në vitin 2012 iu bashkua Atletico Mineiros.
Disa mund të mendonin se ai tashmë kishte dhënë gjithçka në futbollin botëror. Por braziliani kishte ende një kapitull të rëndësishëm për të shkruar.
Në vitin 2013, me Atletico Mineiron, ai fitoi Copa Libertadores, trofeun më prestigjioz të klubeve në Amerikën e Jugut.
Ishte një sukses që i dha edhe më shumë kuptim karrierës së tij. Pas Kupës së Botës, Ligës së Kampionëve dhe Topit të Artë, Ronaldinho kishte fituar edhe trofeun më të madh të futbollit klubor në kontinentin e tij.
Më pas, ai luajti për Queretaron në Meksikë dhe Fluminensen në Brazil.
Ndeshja e tij e fundit si profesionist ishte me Fluminensen në vitin 2015, ndërsa tërheqja zyrtare nga futbolli u konfirmua në janar të vitit 2018.
Kështu përfundoi rrugëtimi i një futbollisti që kishte luajtur në stadiumet më të mëdha dhe kishte fituar pothuajse gjithçka që mund të ëndërrohej.
Një magjistar që frymëzoi edhe gjeneratën e Messit
Ronaldinho la gjurmë jo vetëm te tifozët, por edhe te futbollistët që patën mundësinë të luanin përkrah tij. Një prej tyre ishte Lionel Messi.
Kur argjentinasi nisi të ngjitej në ekipin e parë të Barcelonës, Ronaldinho ishte një prej lojtarëve që e mirëpritën dhe e ndihmuan të ndihej pjesë e skuadrës.
Më 1 maj 2005, në ndeshjen kundër Albacetes, Ronaldinho i dha asistimin Messit për golin e tij të parë me ekipin e parë të Barcelonës.
Ishte një moment simbolik që sot merr edhe më shumë kuptim, duke ditur se çfarë do të bëhej më vonë futbollisti argjentinas.
Në një fotografi të famshme të asaj periudhe, Ronaldinho shihet duke mbajtur Messin e ri në shpinë. Atëherë, pak kush mund ta imagjinonte se fëmija që po ngjitej në skenën e madhe do të shndërrohej një ditë në një prej futbollistëve më të mëdhenj të historisë.
Ronaldinho ishte pjesë e fillimit të një historie tjetër të jashtëzakonshme.
Dhe ndoshta kjo është një prej formave më të bukura të madhështisë: të jesh vetë një legjendë, por të ndihmosh edhe të tjerët të shkruajnë historinë e tyre.
Çfarë la pas Ronaldinho?
Kur flitet për Ronaldinhon, është e lehtë të përmenden trofetë.
Kupa e Botës, Liga e Kampionëve, Topi i Artë, titujt në Spanjë dhe Itali, Copa America dhe Copa Libertadores. Një karrierë që shumë futbollistë do ta ëndërronin.
Por numrat nuk arrijnë ta shpjegojnë plotësisht atë që ai përfaqësonte.
Ronaldinho ishte një futbollist që mund të bënte një stadium të tërë të priste me padurim një prekje të radhës. Ishte një lojtar që nuk kishte frikë të provonte, që luante me imagjinatë dhe që e shihte futbollin si një mundësi për të krijuar emocione.
Ai u dha fëmijëve një arsye për të ëndërruar, tifozëve një arsye për të buzëqeshur dhe futbollit një prej periudhave më të bukura të tij.
Në ditët e sotme, kur shikojmë pamjet e vjetra të Ronaldinhos me fanellën e Barcelonës apo të Brazilit, nuk na kthehen në kujtesë vetëm golat. Na kujtohet një mënyrë e të luajturit që kishte diçka të pastër, të lirë dhe të papërsëritshme.
Na kujtohet mënyra se si e kalonte kundërshtarin, si e ngrinte topin mbi kokën e tij, si pasonte pa shikuar dhe si buzëqeshte edhe pasi kishte bërë diçka që dukej e pamundur.
Ndoshta futbolli do të ketë përsëri lojtarë që fitojnë më shumë trofe, shënojnë më shumë gola apo thyejnë rekorde të reja. Por të gjesh një tjetër Ronaldinho është diçka krejt tjetër.
Sepse ai nuk ishte vetëm një futbollist i madh.
Ai ishte një ndjenjë.
Dhe nëse një ditë dikush pyet se si dukej futbolli kur luhej vetëm për dashurinë ndaj tij, mjafton t'i tregosh një video të Ronaldinhos.
Magjia do të flasë vetë.
