Topgolashënuesi i Mallorcas, Vedat Muriqi, i cili mbrëmjen e kaluar shënoi kundër Atletico Madridit, ka dhënë një intervistë për median spanjolle, Relevo, duke kujtuar luftën në Kosovë, transmeton VAR Kosova.
Vedat Muriqi i ka përjetuar të dyja anët e futbollit. Idhulli në Fenerbahçe dhe Mallorca, por pa minuta te Lazio. “Mendova se ajo që më ndodhi (te Fenerbahçe) ishte vetëm fat”, rrëfen ai për Relevo në një intervistë të dhënë së fundmi.
Por ato momente të vështira në Lazio nuk kanë qenë gjëja më e vështirë në jetën e sulmuesit që shkëlqen sot në La Liga. Në moshën pesë vjeçare ai duhej të largohej nga shtëpia për shkak të luftës mes Kosovës dhe Serbisë. “Kam parë gjëra që asnjë njeri nuk mund t’i shohë.”
Ai ka tetë gola dhe është një nga lojtarët më të mirë në La Liga. Futbolli ju buzëqesh, por a ka qenë gjithmonë kështu apo ka pasur edhe kohë të vështira?
Kur isha në Itali kam kaluar kohë të vështira. Në Turqi gjërat po shkonin shumë mirë për mua. Mora ofertën nga Lazio dhe nuk isha i sigurt për ta marrë atë vendim. Në Turqi po shënoja gola, njerëzit më donin… Por më duhej të shkoja dhe ta provoja atë përvojë. Lazio është një nga klubet më të mira në Itali dhe në atë kohë ata ishin në Champions League. Mora vendimin të shkoja, por u lëndova dhe gjërat nuk nisën mirë. Ditët kalonin, shënova dy gola dhe mendova se do të kthehesha. Por ata nuk më dhanë mundësinë për të luajtur. Kur isha keq luaja rreth 35-40 minuta, por kur isha mirë nuk më jepnin mundësi. Ishin pothuajse dy vite shumë të vështira në jetën time.
Ai u kthye nga një yll në Turqi në një humbës në Lazio. Si u ndje ai? A u mbështet tek dikush në atë kohë?
Me shokët shkova shumë mirë. Kam ende ish-kolegë me të cilët ende flas. Milinkovic Savic, Marusic, Pepe Reina. Këta djem më ndihmuan shumë. Pata fatin e keq që kur luaja nuk isha mirë, nuk pata fat. Nuk i pëlqeu trajnerit, nuk u pëlqeu tifozëve. Por ishte akoma futboll. Mbërrija i zemëruar, i pikëlluar, nuk mund t’i jepja dashuri familjes sime. Ishte një situatë shumë e vështirë për mua, por gjithçka ndryshoi kur mbërrita në Mallorca në janar.
Kur erdhi në shtëpi kaq i trishtuar, çfarë bëri? A kishte nevojë për ndihmë psikologjike?
Kam biseduar me miqtë e mi dhe veçanërisht me gruan time. Ajo është mendërisht më e fortë se unë. Ajo më tha se duhej të isha i fortë, se duhej të isha gati kur të vinte kjo mundësi. Pas stërvitjes ajo më vuri në punë me trajnerin tim fizik dhe në dy muaj arrita të jem më mirë fizikisht dhe mendërisht. Thjesht prisja të vinte koha, por për fat të keq nuk erdhi.
E kishit dyshuar ndonjëherë se cili do të ishte sërish ai futbollist që shkëlqeu te Fenerbahçe?
Ka pasur momente. Mendova se futbolli kishte mbaruar për mua. Kam shënuar 20 gola me Fenerbahçen dhe ka mbaruar. Mendova se ajo që më ndodhi ishte thjesht fat. Zoti e kishte dashur kështu, por tani ka mbaruar. Isha shumë keq me kokën. Gruaja dhe nëna ime më kanë ndihmuar shumë. Pas janarit mora vendimin të shkoja në Mallorca dhe kjo më ndryshoi jetën.
Edhe jeta e futbollistit është e ndërlikuar. E shohim gjithmonë të bukurën, por ka edhe momente shumë të vështira…
Po, njerëzit shohin vetëm gjëra të bukura. Ata shkojnë me pushime, kanë këtë makinë… Por të jesh futbollist është një sakrificë e madhe. Për mua filloi kur isha 15 vjeç dhe duhej të merrja një vendim. Unë punoja dhe nuk mund të lija dot sepse duhej të fitoja para. Unë isha në shkollë, luaja futboll, dhe punoja por nuk mund t’i bëja të treja në të njëjtën kohë, ishte çmenduri. Por si do ta ndaloja punën? Si do të jetoja? Më duhej të vendosja nëse do të vazhdoja të luaja futboll ose do të vazhdoja shkollën. Unë zgjodha futbollin. Nuk po them se ishte vendimi më i mirë, por falë Zotit kam qenë me fat.
Çfarë ju ka goditur më shumë kur ju është dashur të ikni nga shtëpia?
Isha pesë-gjashtë vjeç dhe e mbaj mend pjesërisht. Ushtarët erdhën në shtëpi dhe na thanë se duhej të dilnim që andej sepse do të bombardonin shtëpinë. Mbaj mend që nëna ime po i përgatiste rrobat shpejt. Unë isha me motrën time dhe e pyetëm “Mami, ku po shkojmë?” Ajo na tha se do të shkonim me pushime. Më kujtohet se ishin rreth dhjetë a dymbëdhjetë makina që iknin nga rruga jonë. U arratisëm në Shqipëri dhe gjatë udhëtimit shihje njerëz me gjak në këmisha. Këto janë gjëra që njeriu nuk duhet ti shoh.
Në një intervistë për El País, ai rrëfeu se 50 persona ishin fshehur në një dhomë të vogël.
Familja Muriqi është një familje shumë e madhe. Ishim në një dhomë me 50 persona. Gjermanët na ndihmuan. Na dhanë qumësht, qepë, bukë. Mbaj mend që unë dhe kushërinjtë e mi donim të hanim diçka të ëmbël, por nuk kishim. Na jepnin vetëm sheqer për çaj dhe kafe.
A emocionohesh kur shikon se çfarë po ndodh në Ukrainë?
Unë mund të kuptoj se çfarë po përjetojnë. Shpresoj që të përfundojë së shpejti.
