Disa javë më parë, Granit Xhaka ishte jashtë me një shok të tij, kur atyre iu afrua një burrë që mbante në dorë një telefon, i përcjellur nga një tufë shokësh në mbështetje të tij. Le të themi se njeriu me telefon nuk ishte i interesuar për një muhabet të qytetëruar. Ai filloi akuzat, duke folur keq për disa nga shokët e skuadrës së Xhakës dhe trajnerin e tij, si kurth për të provokuar ndonjë reagim e pastaj për t’a kapur në kamera.
Në momente të tilla, Xhaka e detyron veten të marrë frymë që të frenojë tundimin për të shprehur mendimet e tij në mënyrë që të mos tingëllojë i paqartë.
“Më duhet të qetësohem sepse është e lehtë të jesh shumë i zemëruar kur shumë njerëz, më vjen keq ta them këtë gjë, flasin shumë budallallëqe dhe kjo është arsyeja pse unë i mbroj gjërat që mendoj se janë të drejta.”
Xhaka nuk iu kthye njeriut me telefon, por përforcoi përbrenda dëshirën e tij për të mbrojtur Arsenalin dhe njerëzit brenda klubit, me gjithë fuqinë e tij. Është si një qëllim shtesë që ai ndjen në ditët e sotme në jetën e tij të futbollit – jo vetëm duke u stërvitur dhe luajtur, por duke mbështetur edhe jashtë ekipin e tij dhe duke qëndruar pranë shokëve të skuadrës.
Ky moment përmbledh paradoksin e madh kur bëhet fjalë për perceptimet që njerëzit kanë për Xhakën. Brenda klubit është shumë e vështirë të gjesh një njeri të vetëm që nuk e admiron dhe madje nuk adhuron Xhakën për atë se sa shumë dëshiron të mbrojë klubin. Jashtë rrethit të brendshëm, empatia është më e rrallë. Karakteri i tij plot flakë, i vullnetshëm në fushë, duke përfshirë momentet të pakujdesisë ku veçohet një episod famëkeq në 2019, ku në mënyrë publike prishi raportet me fansat në mënyrë emocionale, ndikon që ai të bëhet target i lehtë për kritika. Ai e kupton këtë. Ai ka luajtur me nivelet maksimale të pasionit dhe ka përjetuar mjaftueshëm për të ditur që mund të provokojë shumë ndjenja të forta. Ai jeton me këtë kontrast radikal mes mënyrës sesi e konsiderojnë të afërmit e tij dhe ata që janë të largët me të. Është pothuajse sikur ai ka një jetë të dyfishtë, më të butë nga njëra anë dhe më e mprehtë nga ana tjetër.
Xhaka është mirënjohëse që lidhja me miqtë dhe kolegët e ngushtë ia kalon zhurmës së pafundme të panjohurëve . “Do të jem shumë i sinqertë dhe do të them se kjo është gjëja më e rëndësishme për mua,” thotë ai. “Njerëzit që i shoh çdo ditë – dhe përpiqem t’u jap respekt, sepse jam rritur kështu për të respektuar të gjithë të rinj apo të vjetër – ne e njohim njëri-tjetrin. Ndihem shumë, shumë mirë në dhomën e zhveshjes. Mendoj se jam një person tjetër jashtë fushës. Më pëlqen të bëj shaka, të qesh shumë, por në fushë jam djali me shumë pasion. Unë nuk mund ta ndryshoj atë. Do të doja që njerëzit jashtë të më kuptonin pak më shumë.”
Ai e pranon se marrëdhënia e tij me tifozët e Arsenalit ka qenë e komplikuar. Disa kanë vazhduar ta mbështesin atë, të tjerët nuk do ta bëjnë kurrë. Ai e pranon këtë situatë për atë që është. “Unë kurrë nuk kam pasur probleme në rrugë,” thotë ai. “Njerëzit ishin të mirë me mua. Sigurisht që ata mund të thonë diçka, ndonjë fjalë – kjo është pjesë e jetës sonë. Por pas asaj që ndodhi dy vite më parë ne ishim shumë larg njëri-tjetrit. Mendoj se hap pas hapi po afrohemi gjithnjë e më shumë. Nuk besoj se do të bëhemi shokët më të mirë. Por ajo që mund t’u them njerëzve është që nga dita e parë deri në ditën e fundit që jam këtu do të bëj gjithçka për këtë klub të futbollit.
“Unë do të bëj gabime sepse të gjithë bëjnë. Ne nuk jemi perfekt. Por unë do të jap 100 për qind në çdo seancë stërvitore dhe çdo ndeshje. Ky është mesazhi im për fansat. Ndonjëherë keni keqkuptime dhe besoj se kjo ishte arsyeja e vetme e problemit që kishim mes nesh. Tani ndjej shumë më tepër dashuri se një apo dy vjet më parë, por ky është një proces i ngadaltë që duhet të kalojmë me njëri-tjetrin.”
Disa nga kritikët e tij nuk e vlerësojnë shumë reputacionin e tij si një person i shkëlqyeshëm në zhveshtore, si një pikë referimi për t’i nxitur të gjithë të synojnë standardet më të larta dhe si një lider në promovimin e shpirtit të ekipit.
Prejardhja e tij, me rrënjë familjare shqiptare dhe ndikimi nga babai që ishte i burgosur politik gjatë kohës së luftës në ish-Jugosllavi para se familja e tij të largoheshin në Zvicër, ka rrënjosur një ashpërsi dhe një mendje të veçantë që e mban atë duke u përpjekur të bëjë më të mirën në të cilën ai beson, pavarësisht nga rrethanat. “Unë e di fjalën ‘luftë’ për shkak të prejardhjes sime. Kam shumë eksperienca të ndryshme pas meje. Është kaq e rëndësishme për mua që njerëzit të kuptojnë karakterin tim. Jam shumë e hapur por edhe shumë e drejtpërdrejtë. Nuk më pëlqen të jem si një gjarpër, e dini, duke rrëshqitur gjithmonë nga e majta në të djathtë – ky nuk jam unë. Më pëlqen të jem i drejtpërdrejtë, i sinqertë, i drejtë. Ndonjëherë ju bëni disa gabime sepse jeni shumë të drejtpërdrejtë, por me përvojë mund t’i bëni gjërat më ndryshe”
