Leo Messi ka folur për herë të parë me detaje për largimin e tij nga Barcelona, disa vite pas ndarjes nga klubi ku u rrit. Ai pranoi se do të kishte dashur të qëndronte më gjatë dhe se mënyra se si u përshëndet me klubin katalanas nuk ishte ajo që kishte ëndërruar.
Shprehja e Messit ndryshon sa herë që flet për Barcelonën, veçanërisht për largimin e tij. Në intervistën e fundit për “Sport”, argjentinasi pranoi se kapitulli i tij i fundit nuk ishte më i miri dhe, mbi të gjitha, se do të kishte dashur të largohej ndryshe. Me kalimin e viteve dhimbja është zbehur, por ai ende i mungon shumë gjërave.
“E vërteta është që më mungojnë shumë ato momente. Ndoshta tani i vlerësoj më shumë se atëherë kur ndodhnin, për shkak të ritmit që kisha në jetën e përditshme dhe ndeshjeve pa pushim. Nuk e shijonim dot atë që po bënim. Tani, kur i shoh me qetësi pas disa vitesh, i përjetoj shumë më thellë,” tha ai.
“Kam mbetur me një ndjesi të çuditshme për mënyrën se si ndodhi gjithçka. Luajta vitet e fundit pa tifozë për shkak të pandemisë. Pastaj, nuk u largova ashtu siç e kisha imagjinuar, siç e kisha ëndërruar. Mendoja se do ta përfundoja gjithë karrierën time në Evropë, te Barça, dhe pastaj do të vija këtu, siç ndodhi. Kjo ishte ajo që doja. Lamtumira ishte e çuditshme. Dashuria e njerëzve do të jetë gjithmonë aty,” shtoi Messi.
Kur u pyet për momentin më të veçantë nga periudha e tij në Barcelonë, ai u ndal për një çast:
“Kam pasur fatin të përjetoj shumë momente të tilla. Kur flasim për lumturi, mendojmë për titujt dhe arritjet. Seksititulli i parë me Guardiolën ishte i jashtëzakonshëm, po ashtu edhe Liga e Kampionëve e fundit me Luis Enrique. Nuk e di, është e vështirë të zgjedh vetëm një.”
“Do të them se më e rëndësishmja ishte të isha pjesë e këtij klubi, të kisha ardhur si fëmijë dhe të kisha kaluar gjithë jetën time në Barcelonë. Jam mirënjohës Zotit për lindjen e fëmijëve të mi, për gjithçka që më lidhi me qytetin. U largova i vogël nga Argjentina, u rrita dhe jetova gjithë jetën atje. Ka shumë gjëra, jo vetëm klubi, por edhe vetë qyteti, që do t’i mbaj gjithmonë me vete. A e ndjek ende Barçën? Po, sigurisht. Tani jemi disa prej nesh bashkë — te Inter Miami — dhe flasim për gjithçka që ndodh në klub, për rezultatet dhe lojën,” u shpreh ai.
Një mesazh për tifozët e Barçës: “Dua shumë të kthehem atje, na mungon Barcelona. Gruaja dhe fëmijët e mi flasin shpesh për t’u rikthyer për të jetuar atje. Kemi shtëpinë tonë atje, kështu që kjo është ajo që duam. Pres me padurim të kthehem në stadium kur të përfundojë. Do të jetë e çuditshme, sepse ka kaluar shumë kohë që nga hera e fundit. Do të jetë emocionuese të rikthehem dhe të kujtoj çfarë ishte dikur, edhe pse stadiumi do të jetë ndryshe. Jam gjithmonë mirënjohës për dashurinë.”
I pyetur për periudhën e vështirë në Paris, Messi u përpoq të qetësonte tonet:
“Duket sikur Parisi ishte ferr, por nuk ishte ashtu. Kur them se nuk e shijova, është sepse nuk ndihesha mirë me atë që po bëja dhe me atë që më pëlqen të bëj — të luaj futboll çdo ditë, stërvitje, ndeshje — por nuk ndihesha mirë me veten. Megjithatë, si familje patëm një përvojë shumë të mirë. Ishte një qytet spektakolar. Ishte hera e parë që u larguam nga Barcelona dhe gjithçka ishte e re, e vështirë. Por nuk ndihesha mirë përditë duke bërë atë që doja të bëja.”
Mbi motivimin që ende e shtyn të luajë:
“Çfarë më pëlqen është të luaj futboll dhe të konkurroj. Nuk më pëlqen të humbas në asgjë, dhe sa herë që hyj në fushë, është për të fituar ose për të provuar të fitoj. Më pëlqen të garoj, ky ishte sfidimi, dhe po ashtu për djemtë. Erdhëm në një klub që ishte ende i ri dhe në rritje. Qëllimi ishte ta bënim konkurrues dhe të luftonim për tituj. Mendoj se e arritëm. Kur të ndjej se nuk jam më fizikisht në nivel, që vuaj në fushë ose që nuk po e shijoj më, atëherë do të jetë koha për t’u tërhequr. Por tani për tani, po e shijoj, ndihem mirë dhe kështu do të vazhdojmë.”
Për pensionimin e Busquets dhe Jordi Alba:
“Situata e Jordit ishte e papritur. Me Busin kishim folur për këtë prej kohësh dhe ai e kishte përmendur tashmë, por vendimi i Jordit erdhi papritur. Na e tha një ditë në dhomën e zhveshjes se do ta shpallte. Është për të ardhur keq, sepse përtej faktit që na pëlqen të luajmë bashkë, jemi miq. E kemi kaluar gjithë karrierën bashkë dhe ndarja e këtyre viteve të fundit ishte diçka shumë e bukur.”
